Ο θησαυρός Αίγινα στο Βρετανικό Μουσείο !!! [THE AEGINAS TREASURE]


  • Ο θησαυρός Αίγινα στο Βρετανικό Μουσείο 

Ο θησαυρός της Αίγινας είναι πλούσια αρχαιολογική συλλογή αρχαίων ελληνικών κοσμημάτων. Φυλάσσεται και εκτίθεται στο Βρετανικό μουσείο.!


THE AEGINAS TREASURE RECONSIDERED

ΑΣ ΣΥΝΚΕΤΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΓΙΝΗΤΙΚΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ, 
ΑΠΟ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ , ΠΡΟΒΑΛΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ

"Aegina treasure"

Η ΠΑΛΙΑΧΩΡΑ ...

Η ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑ ΑΙΓΙΝΑΣ


Σχέδιο διαχείρισης και λειτουργίας του μνημειακού χώρου Παλαιοχώρας Αιγίνης- Ανάδειξη και διαχείριση πολιτισμικής κληρονομιάς -Αρχαιολογική τεκμηρίωση και αξιολόγηση

Ιστορικά δεδομένα
Από τα αρχαία χρόνια μέχρι τη μετοίκηση στην Παλαιοχώρα: Ενδιαφέρον για την Παλαιοχώρα εντοπίζεται από τα αρχαία χρόνια, όταν στη θέση της βρισκόταν η αρχαία πόλη «Οίη». Η οικοδομική δραστηριότητα συνεχίζεται

και στα πρωτοχριστιανικά χρόνια (5ος-6ος αιώνας μ.Χ.), με χρήση παλαιού και νέου οικοδομικού υλικού. Τον 9ο αιώνα (περίπου στα 896) (σημ. 1), η αρχαία πόλη της Αίγινας εγκαταλείπεται σταδιακά, λόγω των πειρατικών επιδρομών (Σαρακηνοί και Άραβες). Η πρωτεύουσα του νησιού μεταφέρεται στο εσωτερικό, για 1.000 χρόνια περίπου, μέχρι το 1800.


Φραγκοκρατία και Καταλανική Κυριαρχία (1204-1451): Με την Δ΄ Σταυροφορία η Αίγινα περνά στους Ενετούς και στη συνέχεια στους Καταλανούς (1317), με διοικητή τον Αλφόνσο Φαδρίγο από την Αραγώνα, στους οποίους θα παραμείνει μέχρι το 1451.
Πρώτη Ενετοκρατία (1451-1540): Το 1462 οχυρώνεται το Κάστρο της Παλαιοχώρας με χρήματα που πήραν οι Αιγινήτες από τους Ενετούς, ως αντιπαροχή της κάρας του Αγίου Γεωργίου, που φυλασσόταν στην Παναγιά τη Φορίτισσα, στο «φόρο» του οικισμού. Το 1502 οι Τούρκοι, με τον Κεμάλ Ρέις, επιτίθενται στην Παλαιοχώρα, καταστρέφουν το Κάστρο της και αιχμαλωτίζουν 2.000 κατοίκους. Το 1537 ο Χαϊρεδίν Μπαρμπαρόσα πολιορκεί το Κάστρο της Παλαιοχώρας και καταστρέφει την πόλη, αφήνοντας άθικτες μόνο τις εκκλησίες και αιχμαλωτίζοντας 6.000 κατοίκους. Η Παλαιοχώρα περνά στα χέρια των Τούρκων.

Ο ΑΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ

  • Ο ΑΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ

Ο ΑΙΑΚΟΣ 
Ο Αιακός ήταν γιος του Δία και της Αίγινας, της κόρης του Ασωπού. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ήταν ένας από τους πιο τίμιους και θεοσεβούμενους ανθρώπους όλης της Ελλάδας.
Η Ήρα, για να εκδικηθεί το Δία και την Αίγινα, έστειλε στο νησί του Ασωπού τρία πελώρια φίδια. Μέσα σε μια νύχτα τα φίδια έριξαν
το φοβερό τους δηλητήριο σε όλες τις πηγές και τα πηγάδια του νησιού κι έτσι όλοι οι κάτοικοι, αφού ήπιαν νερό, βρήκαν τραγικό θάνατο. Γλύτωσε μόνο ο Αιακός που την ημέρα εκείνη έλλειπε από το νησί. Συγκλονισμένος από τη συμφορά αυτή ο Αιακός έτρεξε στη μητέρα του και ανέφερε το λυπητερό συμβάν.
Η Αίγινα μίλησε αμέσως με το Δία και τον παρακάλεσε να βρει τρόπο για να κατοικηθεί αμέσως το νησί και να μη μείνει μόνος του ο γιος της.
Ο Δίας με την παντοδυναμία του, αφού επισκέφτηκε το νησί ακούμπησε το χέρι του στον σάπιο κορμό ενός δέντρου ο οποίος ήταν γεμάτος μυρμήγκια. Αμέσως, τα μυρμήγκια αυτά μεταμορφώθηκαν σε εκατοντάδες ανθρώπους που πλημμύρησαν το νησί της Αίγινας!
Οι άνθρωποι αυτοί που βγήκαν από τα μυρμήγκια, ονομάστηκαν Μυρμιδόνες και ήταν πιστοί ακόλουθοι του Αχιλλέα σε όλη τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου. Όπως και τα μυρμήγκια, έτσι και οι Μυρμιδόνες ήταν σκληροτράχηλοι και ανθεκτικοί πολεμιστές. Λέγεται ότι και το καφέ χρώμα της πανοπλίας τους προήλθε από το καφέ χρώμα των μυρμηγκιών.

Ο Βασιλιάς των Μιρμιδόνων Αχιλλέας στην αυλή του Λυκομήδη
Ο Αιακός είχε τρεις γιους- τον Πηλέα , τον Τελαμώνα και το Φώκο
Τον Φώκο τον απέκτησε από την Ψαμάθη, θυγατέρα του Θαλάσσιου Δαίμονα Νηρέα-
Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του Αιακού, ύστερα από παρότρυνση της μητέρας τους, σκότωσαν κάποτε σε αγώνες δισκοβολίας το Φώκο ρίχνοντας πάνω του το δίσκο .
Φοβισμένοι ‚για να αποφύγουν την οργή του πατέρα τους Αιακού ‚έφυγαν από το νησί και ο Πηλέας εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία. ακολουθούμενος από έναν αριθμό κατοίκων του νησιού ( Μυρμηδόνες) .ενώ ο Τελαμώνας πήγε στη Σαλαμίνα   Ο Τελαμώνας όμως ένα βρά6υ ξαναγύρισε κρυφά στο νησί και έκτισε τάφο για τον αδικοσκοτωμένο αδελφό του και ύστερα   θέλησε να απολογηθεί και να ζητήσει συγνώμη από τον πατέρα του
Ο Αιακός δεν του επέτρεψε να βγει στη στεριά κι αυτός κατασκεύασε ένα ανάχωμα στο λιμάνι και από εκεί απολογήθηκε-Ο Αιακός δεν βρήκε επαρκή την απολογία του και δεν θέλησε να τον αθωώσει-Έτσι ο Τελαμώνας γύρισε ξανά στη Σαλαμίνα, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα πια, ενώ ο Αιακός έμεινε χωρίς απογόνους στην Αίγινα.
.

Επειδή ο Αιακός έβαλε τη δικαιοσύνη πάνω από τους συγγενικούς δεσμούς, οι αρχαίοι     πίστευαν πως μετά το θάνατό του έγινε κριτής στον Άδη μαζί με τον Ροδάμανθη και τον ΜίνωαΤα εγγόνια του Αιακού, Αχιλλέας, γιος του Πηλέα και Αίας γιος του Τελαμώνα, έγιναν οι πιο γνωστοί Ήρωες του Τρωικού πολέμου ενώ τα παιδιά του Φώκου εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Παρνασσού και από τότε η περιοχή ονομάστηκε Φωκίδα



ΡΟΔΑΜΑΝΘΗΣ ΜΙΝΩΑΣ ΑΙΑΚΟΣ 
Αργότερα, μερικοί από τους Μυρμιδόνες μαζί με τον Αιακό έφυγαν από την Αίγινα κι εγκαταστάθηκαν στην εύφορη περιοχή της Φθίας, όπου στήθηκε το βασίλειο των Μυρμιδόνων. Ο Αιακός παντρεύτηκε την κόρη του Κένταυρου Χείρωνα, την όμορφη Ενδυίδα και απέκτησε δύο παιδιά ,τον Πηλέα και τον Τελαμώνα. Ο Πηλέας παντρεύτηκε τη θεά της θάλασσας Θέτη και απέκτησε το μυθικό βασιλιά της Φθίας, τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας ήταν δηλαδή εγγονός του Αιακού.
Ο Αιακός ήταν ιδιαίτερα αγαπητός λόγω της τιμιότητάς του, όχι μόνο στην Φθία, αλλά σε όλη την Ελλάδα. Όταν κάποτε ο Δίας, για να τιμωρήσει τους Έλληνες σταμάτησε για πολλούς μήνες τη βροχή και η ζωή ήταν έτοιμη να σβήσει, όλοι παρακάλεσαν τον Αιακό να μεσολαβήσει και να τον παρακαλέσει να τους λυπηθεί δίνοντας τέλος στην ξηρασία. Πράγματι ο Αιακός μπήκε στο ναό του Δία, προσευχήθηκε και ο θεός του έκανε τη χάρη. Μαύρα σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό και άρχισε να βρέχει σε όλη την Ελλάδα.

ΝΑΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΕΧΕΙ ΧΤΙΣΤΕΊ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ  ΙΕΡΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΑΝΙΟΥ ΔΙΟΣ 
Ο Αιακός, γιος του Δια και της νύμφης Αίγινας, βασίλευσε πάρα πολλά χρόνια στην  Αίγινα ( κατά την παράδοση επειδή στο νησί δεν κατοικούσαν άνθρωποι ο Δίας μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια σε ανθρώπους τους ” Μυρμιδόνες” ) κι έγινε γνωστός για τη μεγάλη του δικαιοσύνη.Το χάρισμα αυτό του Αιγινήτη βασιλιά εκτιμήθηκε απ’ όλους τους άλλους άρχοντες της Ελλάδας-   Γι’ αυτό, όταν κάποτε υπήρξε στην Ελλάδα μεγάλη ξηρασία, σαν τιμωρία των Θεών επειδή ο Πέλοπας σκότωσε το βασιλιά Στύμφαλο, η Πυθία είπε στους αντιπροσώπους των πόλεων, που κατέφυγαν στο Μαντείο των Δελφών, ότι για να βρέξει πρέπει να προσευχηθεί ο Αιακός Έτσι ο δίκαιος βασιλιάς της Αίγινας ανέβηκε στο πιο ψηλό βουνό του νησιού του και παρακάλεσε τους Θεούς να στείλουν την πολυπόθητη βροχή.  Πριν ακόμη τελειώσει καλά — καλά η δέηση του Αιακού, άρχισε να βρέχει.   Αυτός για να ευχαριστήσει το Δία, έχτισε στο βουνό ένα ιερό που το αφιέρωσε στον Ελλάνιο Δία    Από τότε το βουνό λέγεται Ελλάνιο Ορος, δηλαδή αφιερωμένο από. όλους τους Έλληνες στο Θεό της βροχής. το Δία.

Το ψήφισμα της ΑΦΑΙΑΣ



Το ψήφισμα της ΑΦΑΙΑΣ 

Η επιστροφή των γλυπτών των αετωμάτων – των λεγόμενων «Αιγινητών» του Ναού της Αφαίας - από την Γλυπτοθήκη του Μονάχου, έχει αποκτήσει πλέον μεγάλα ερείσματα και από τη διεθνή κοινή γνώμη και από την εξέλιξη στο χώρο του ΣΎΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ. 
Η πολιτιστική κληρονομιά, δεν αποτελεί μόνο τρόπο επικοινωνίας με το παρελθόν, αλλά και τρόπο συμμετοχής στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Ωστόσο, η σύνδεση Πολιτισμού και Τουρισμού γίνεται πράξη, μέσω της υποστήριξης της στροφής της τουριστικής αγοράς προς πολιτιστικά γεγονότα, μέσω της προβολής του πολιτιστικού συγκριτικού πλεονεκτήματος που έχουμε και μέσω της ανάδειξης των Αρχαιολογικών μας χώρων και Μνημείων.
Τα γλυπτά των αετωμάτων του Ναού της Αφαίας, δεν τα παρέδωσαν Έλληνες σε Γερμανούς, Άγγλους και λοιπούς, μετά την αποκάλυψή τους το 1811.
Τα αετώματα του Αρχαιολογικού θησαυρού της Αίγινας, που βρίσκονται στο Μόναχο, δεν «απεμπόλισαν» ΠΟΤΕ την ταυτότητα της κοινωνίας μας και τους τοπικούς μας δεσμούς με την μεγάλη τους πολιτιστική αξία.
Ζητάμε οπωσδήποτε την επιστροφή των γλυπτών της Αφαίας.
Έχουμε βέβαια επίγνωση των δυσκολιών του εγχειρήματος.
Χρέος μας όμως είναι, να πείσουμε όλους τους εμπλεκόμενους για το τεράστιο αυτό πρόβλημα και να δεσμευθούμε ότι δεν θα υποστείλουμε τη ΣΗΜΑΙΑ της ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ, για την επιστροφή των «Αιγινητών», στο χώρο όπου επιβάλλει η ίδια η Ιστορία να βρίσκονται.
Οι όποιες δυσκολίες δεν πρέπει να μας κάμψουν, αλλά αντίθετα πρέπει να δυναμώσουν τις κινητοποιήσεις μας και τις παρεμβάσεις μας, ιδιαίτερα σε επίπεδο Πολιτείας, που έχει υποχρέωση να διαμορφώσει με τη συμμετοχή μας, ένα πλούσιο και νομικά κατοχυρωμένο «περιβάλλον», συνεγείροντας τον ενθουσιασμό των συμπολιτών μας και την επισκεπτών του Ιστορικού μας Νησιού.
Με βάση τα παραπάνω και με αυξημένες τις απαιτήσεις μας από την Πολιτεία, αφού έφτασε η ώρα για ένα μείγμα δράσεων και παρεμβάσεων, δρομολογούμε από σήμερα συντονισμένες κινήσεις διεκδικώντας – μέσα από την επιστροφή των Αιγινητών – αυτό που πραγματικά δικαιούμαστε.
Τα γλυπτά του Ναού της Αφαίας της Αίγινας πρέπει να επιστρέψουν στη θέση τους, για την αποκατάσταση της Ιστορίας, για την παροχή των ανεξάντλητων δυνατοτήτων προβολής της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς, για τη διευκόλυνση της γεφύρωσης των αποστάσεων, αλλά και του Πολιτισμού, αφού πλέον η Πολιτιστική ζωή τροφοδοτείται από πολλά και διαφορετικά ρεύματα δημιουργίας.

Ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τα πολύχρωμα αριστουργήματα των αρχαίων ΕλλήνωνE-mail
















Το πόσο υπέροχα ήταν ζωγραφισμένη κάποτε η Ελληνική αρχιτεκτονική το μαρτυρεί ο Πλάτων. Οι επιγραφές επίσης μαρτυρούν ότι η πολύχρωμη ζωγραφική ήταν πολύτιμη όσο και η εργασία του γλύπτη. Παρ' όλα αυτά τα χρώματα δεν επέζησαν στις χιλιετίες. Μόνον κάποια ίχνη τους σώζονται στους πόρους του μαρμάρμου. 
Η ταινία μας οδηγεί στους φημισμένους ιστορικούς χώρους της Ελλάδας:
 από τη Σάμο, στο φημισμένο νεκροταφείο της Αθήνας, 
στην Ακρόπολη, στους Δελφούς, στην Αίγινα !

. Οι αναλύσεις των καταλοίπων χρώματος βοηθούν, πέρα απο την ανασύνθεση του αρχαίου χρωματισμού, και στο να γνωρίσουμε την αρχαία σημασία εκπληκτικών έργων τέχνης.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
Dim lights Embed " readonly="readonly" style="width: 150px; line-height: 14px; font-size: 10px; margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 4px; padding-top: 1px; padding-right: 1px; padding-bottom: 1px; padding-left: 1px; height: 12px; background-image: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; background-color: rgb(34, 34, 34); border-top-width: 1px; border-right-width: 1px; border-bottom-width: 1px; border-left-width: 1px; border-top-style: solid; border-right-style: solid; border-bottom-style: solid; border-left-style: solid; border-top-color: rgb(31, 31, 31); border-right-color: rgb(31, 31, 31); border-bottom-color: rgb(31, 31, 31); border-left-color: rgb(31, 31, 31); color: rgb(187, 187, 187); font-family: Tahoma, Geneva, sans-serif; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; ">

Ναός τnς Αφαίας


Ναός τnς Αφαίας
Κείµενο φωτογραφίες Έλενα Πετρή
Η παράδοση: Ο Παυσανίας έχει αφήσει μερι κές πληροφορίες για την Αφαία, η οποία προήλθε από κάποιες παραδόσεις της Κρήτης. Ο Δίας και η Κάρμη είχαν μια κόρη που ονομάζονταν Βριτόμαρτις. Εκείνη αγαπούσε το κυνή γι και γι' αυτό τον λόγο η Θεά Αρτέμιδα της έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση. Αλλά ο Μίνωας την ερωτεύθηκε κι ενώ εκείνη προσπαθούσε να ξεφύγει πήδηξε στη θάλασσα και πιάστηκε στα δίχτυα ενός ψαρά που την περιμάζεψε στο καράβι του. Έπειτα ένας από τους ναύτες την ερωτεύθηκε. Εκείνη προσπάθησε να δραπετεύσει ξανά, πήδηξε μέσα στη θάλασσα και κολύμπησε μέχρι την Αίγινα. Αμέσως πήρε το δρόμο προς τα βορειοανατολικά όπου υπήρχε το άλσος του νησιού. Οι ναύτες την παρακολουθούσαν που χάνο νταν σιγά σιγά και γι' αυτό το λόγο την ονόμασαν Αφαία = Άφαντη (εξαφανίζομαι), και από ότι μας λέει η παράδοση, εκείνη κρύφτηκε σε ένα σπήλαιο στον περίβολο του αρχαϊκού ναού. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν εκεί το 1901, πολλά ευρήματα της Μυκηνοϊκής εποχής ήρθαν στο φως. Έτσι μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι κάτοι κοι αυτής της περιοχής λάτρευαν αυτή τη θεότητα από την προϊστορική εποχή. Οι Κρήτες αποκαλούσαν την Αφαία "Δίκτυννα".
Αφαία και Αθηνά: Πρωτίστως υπέθεταν πως ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά λόγω της μορφής της που δέσποζε στα αετώματα. Κατά τις ανασκαφές που πραγματοποίησε ο αρχαιολόγος Furtwangler το 1911, ανακάλυψε στα ευρήματα του αρχαϊκού Ναού μια επιγραφή όπου ανάφερε ότι ο ''οί κος" ήταν αφιερωμένος στην Θεά Άφα και θεμελιώ θηκε την εποχή που ήταν ιερέας ο Κλεοίτας. Η επι γραφή εκτίθεται στο μουσείο της Αίγινας. Η Αθηνά προστέθηκε μόλις στον δεύτερο και τελευταίο Ναό το 500 π.α.χ.χ., σαν μια μεγαλοπρεπής σύνοικος.
Ο Ναός: Ο πρώτος ναός, αφιερωμένος στην Θεά Άφα, ήταν χτισμένος πάνω σε ύψωμα από τον οποί ον σώζονται μόνο ίχνη θεμελίωσης. Αρχικά, ξεκίνη σε σαν ένα ανοιχτό μέρος λατρείας με ένα βωμό και κάποια στιγμή τον 6ο αιώνα π.αχ.χ. χτίστηκε ο ναός. Σε αυτή την περιοχή που βρίσκεται σήμερα η Αγία Μαρίνα υπήρχε μια αποικία από ψαράδες, έτσι είναι πολύ πιθανόν, η λατρεία της Αφαίας να είχε ξεκινήσει από αυτή την ιδιαίτερη αποικία. Σύμφωνα με την παράδοση η νύμφη Αφαία σχετίζονταν με τους ψαράδες και τη θάλασσα, από όπου αυτή είχε έρθει και διάλεξε αυτό από όλα τα μέρη του νησιού για εγκατάσταση. Τα παλιότερα ερείπια χρονολογούνται από τον 8ο αι π.α.χ.χ. και δείχνουν να είναι συγκρο τημένα από σχεδόν ακατέργαστες στρώσεις από πέτρες. Τα θεμέλια ενός κτίσματος αποτελούμενου από μια σειρά δωματίων έχουν επίσης βρεθεί. Το κτί­σμα πιθανόν να στέγαζε διοικητικές υπηρεσίες. Τον 7ο αιώνα π.α.χ.χ. το πέτρινο περιβάλλον του ιερού δεν άλλαξε. Τα υπολείμματα του πρώτου Πρόπυλου (πύλη) από το 600 π.α.χ.χ δείχνει ότι υπήρχε εκεί ένας τείχος που περιέκλειε μόνο την πιο ανυψωμένη βορινή πλευρά. Η είσοδος και το κτίσμα δίπλα του είχε χτιστεί από ορθογώνιες πέτρινες πλάκες που εί χαν σχηματίσει την βάση για υψηλά τείχη φτιαγμένα από πλίθρες. Στην αρχή του 6ου αιώνα π.α.χ.χ. έγι ναν αρκετές ανακαινίσεις. Η θέση προεκτάθηκε τό σο όσο να απλωθούν τα εξωτερικά όρια των βράχων από τα δυτικά και το Ιερό έφτασε στο ίδιο επίπεδο αργότερα, όταν οι Αιγινήτες έφεραν περισσότερα λάφυρα και κατασκεύασαν εκεί έναν διάδρομο.

Αρχαία Μνημεία της Αίγινας.


Αρχαία Μνημεία της Αίγινας
Αγγέλα Ταλέβη

Αρχαιολογικοί χώροι
Κατά τον 17ο-16ο αιώνα π.χ. κατέχει σημαντικό ρόλο στο εμπόριο. Από αυτήν την περίοδο αναπτύσσεται στην περιοχή της Κολώνας ,δίπλα στο λιμάνι της Αίγινας κοινότητα της νεολιθικής εποχής που αποτελεί ισχυρό κέντρο για την ευρύτερη περιοχή.
Πρέπει να σημειωθεί ότι για την μελέτη της Αρχαίας Αίγινας οι πηγές μας ( έρευνα των σωζόμενων έργων και των γραπτών πηγών είναι αρκετά ελλιπείς διότι το νησί δοκιμάστηκε από φοβερές καταστροφές ανά τους αιώνες και όλα αυτά τα στοιχεία που έχουμε σήμερα είναι αποσπασματικά και ελλιπή. Αρχαίοι συγγραφείς που έγραψαν κάποια θέματα για την Αίγινα και που μας βοηθούν με τα γραφόμενά τους είναι ο Ηρόδοτος, ο Στράβων, ο Παυσανίας, ο Λουκιανός, ο Ξενοφών, ο Ισοκράτης, ο Πίνδαρος.
Οι πιο γνωστοί αρχαιολογικοί χώροι είναι στην ουσία τρεις : Ο λόφος της Κολώνας με το ναό του Απόλλωνα, ο ναός της Αφαίας, ο βωμός του Ελλανίου Δία, στο Όρος
Ο ΛΟΦΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΟΝΑΣ
Από ανασκαφές (1903) αποδείχτηκε ότι ο Λόφος της Κολώνας ήταν ακρόπολη των προϊστορικών χρόνων (3000 π,χ, Υστερονεολιθική εποχή 4000 π.χ.) και αργότερα επεκτάθηκε στη σημερινή της θέση και η Κολόνα έμεινε ως ακρόπολη και ως τόπος ιερός. Σώζονται στην περιοχή της Κολόνας λείψανα από την πρώιμη εποχή του χαλκού 3000 π.χ. ,οικοδομικά σύνολα, και κεραμικά
Στη νοτιοδυτική πλαγιά του λόφου, εμφανίστηκε πρωτοελλαδικός οικισμός (2,500-2.000 π.χ.) , ενώ στα βορειοανατολικά του νησιού ,οχυρωμένος σε μήκος 26 χιλ. ο μεσοελλαδικός οικισμός. Επίσης βρέθηκαν λείψανα κτισμάτων της μυκηναϊκής εποχής.
Το ακρωτήριο της Κολόνας περικλειόταν από ψηλά τείχη διαφόρων περιόδων, αποτελούσε πόλη πολυπληθής, πάνω ακριβώς από το εμπορικό λιμάνι όπου αναπτυσσόταν το εμπόριο και το πολεμικό λιμάνι ‘κρυπτός λιμένας’ όπου κρύβονταν τα πολεμικά πλοία. Το τείχος της πόλης κατέληγε στα ακρομώλια και των δύο μώλων όπου υπήρχαν πύργοι φρουρούμενοι. Στην πόλη αυτή μέσα στα τείχη έχουν διασωθεί δείγματα αρχιτεκτονικής, κεραμικά και μικρά πήλινα ειδώλια ,ναοί, τάφοι, στάδια, πύργοι πάνω στα τείχη και τμήματα τειχών . Όλα αυτά βρέθηκαν σε διάφορα εδαφικά βάθη, που σηματοδοτούν και την κάθε εποχή . Γύρω από το τείχος υπήρχε μεγάλη τάφρος και κατά διαστήματα πάνω στα τείχη πύργοι και φρουρές.
Τον 10ο αιώνα καταστράφηκε η πόλη όπως και μεγάλο μέρος του νησιού από Σαρακηνούς πειρατές και οι κάτοικοι αναζητούν καταφύγιο στο εσωτερικό του νησιού και ιδρύουν την Παλιαχώρα,